Imanol San Julian
Ikusgaitik harago, Imanol San Juliánek kontatua
Nire izena Imanol San Julián da… eta ezin dut ikusi.
Baina horrek ez du esan nahi mendia sentitzen ez dudanik.
Ikusmena galdu nuenean, gauza asko ere galdu nituela pentsatu nuen: paisaiak, bideak, beldurrik gabe mugitzeko askatasuna. Mendia oroitzapenetan bakarrik geratuko zela pentsatu nuen... nire bizitzaren parte izango ez zen zerbait.
Upsala Mendizaletasun Kirol Kluba agertu zen arte.
Han ulertu nuen mendia ez dela ikusten bakarrik... entzuten, arnasten, zapaltzen, partekatzen baizik. Pauso bakoitzak soinu bat du, bide bakoitzak ehundura bat du, gailur bakoitzak emozio berezi bat du, begirik behar ez duena sentitzeko.
Bide inklusiboetan, ez naiz inoiz bakarrik ibiltzen. Gidatzen nauten eskuak daude, laguntzen nauten ahotsak, besarkatzen nauten isiluneak. Eta osotasun horretan, zerbait indartsua aurkitzen duzu: benetako ikuspegia ez dagoela begietan, konfiantzan baizik.
Upsalako kide izatea ez da klub bateko kide izatea soilik. Familia bateko kide izatea da, non inor atzean geratzen ez den, non oztopoak ez diren desagertzen... elkarrekin gainditzen diren.
Ez ditut mendiak ikusten... baina bizi ditut.
Tontorrera iristean haizea aurpegian sentitzen dut, nekea harrotasun bihurtzen denean taldearen barreak entzuten ditut, eta bihotza urrats bakoitzean nola taupadaka indartsuago sentitzen dut.
Eta orduan zerbait ulertzen duzu:
Inklusioa ez da norbaiti ibiltzen laguntzea... elkarrekin ibiltzea da.
Gaur, norbaitek mendiak ikustea faltan botatzen ote dudan galdetzen didanean, irribarre egiten dut.
Badira itsutasunak ere kendu ezin dizkizun gauza batzuk...
Iristearen zirrara bezala.
Aurrera egiten jarraitzeko askatasuna bezala.
Amore ez ematearen pribilegioa bezala.
Guillermo Bello
Jende askorentzat, ibilbide erraza izan zen; Guillermo Bellorentzat, erronka handia izan zen. Ez distantziagatik edo igoeragatik, baizik eta atzean zegoen guztiagatik: urteetako zalantza, beldurra eta ziurgabetasuna.
Guillermok bere bizitzako 12 urte gurpil-aulkian eman zituen. Hamabi urte non bizitzeak beste leku batetik bizitzea esan nahi zuen, erritmo eta muga desberdinekin. Baina une bat egon zen non zerbait aldatu zen. Barne-ahots batek berriro saiatzeko bultzatu zuen.
Hori izan zen bere benetako lehen urratsa: etortzea.
Zer espero zekien gabe iritsi zen, baina zerbait desberdinari aukera bat emateko irrikitan. Eta Uppsalan horixe aurkitu zuen: inor inoren aurretik ez dagoen talde bat, non pertsona guztiak garrantzitsuak diren, eta non erritmoa norbanakoak markatzen duen, ez bideak.
Pausoz pauso, presiorik gabe eta laguntzarekin, Guillermok aurrera egin zuen. Egindako metro bakoitza ibilbide batean aurrera egitea baino askoz gehiago zen: konfiantza hartzea, oztopoak haustea eta egin zezakeela frogatzea zen kontua.
Eta lortu zuen.
Gaur egun, Guillermo Bello ez da parte-hartzaile soil bat: Upsala Mendizaletasun Kirol Klubeko kidea da. Bere istorioak proiektu honek egunero erakutsi nahi duena gorpuzten du: laguntzarekin, errespetuz eta komunitatearekin, mendiak benetako inklusio, hazkuntza pertsonal eta askatasun espazio bihur daitezkeela.
Rosi Inés
«Ikusmen urritasuna daukat. Eta denbora luzez horrek moldatu zuen mundua bizitzeko modua.»
Ez da ondo ez ikustea bakarrik... ziurgabetasunez ibiltzea da, beste zentzumenen menpe egotea da, dena argi ez dagoenean konfiantza izaten ikastea da.
Une bat iritsi zen non "hau ez da zuretzat" maizregi entzuten hasi nintzen. Mendiak, bideak, bideak... dena ikusten ez dudanak mugatu behar balu bezala.
Eta txarrena da, konturatu gabe, zeure buruaz ere zalantzan jartzen amaitzen duzula.
Baina barruan oraindik hilko ez zen zerbait neukan: nahia. Natura sentitzeko nahia, zerbaiten parte izateko, bizitzaren bazterrean ez geratzeko nahia.
Alfonso, nire senarra, beti izan da nire babesik sendoena. Ez nau inoiz gauzak egin ezin dituen norbait bezala tratatu, baizik eta ikuspegi desberdin bat behar duen norbait bezala. Nire begiak izan dira behar izan ditudanean, baina batez ere, nire motibazioa ausardia falta izan dudanean.
Egun batean elkarrekin jauzi egitea eta Uppsalara joatea erabaki genuen. Itxaropenik gabe, zer aurkituko genuen jakin gabe... probatzeko itxaropenarekin bakarrik.
Eta aurkitu genuenak erabat aldatu zuen mendiak bizitzeko nire modua.
Hemen, ikusten duzunak edo ikusten ez duzunak ez du axola. Garrantzitsuena nola sentitzen zaren da, nola babesten zaituzten, nola errespetatzen zaituzten. Garrantzitsuena inork ez dizula eskua askatzen da, ez fisikoki ez emozionalki.
Lehen aldiz, ez nintzen mugatua sentitu. Tokiko kide nintzela sentitu nuen.
Beldurrez hasi nintzen ibiltzen, bai… baina baita ilusioz ere. Taldean, Alfonson eta neure buruan konfiantza izaten ikasten. Mendia ez dela ikusten bakarrik deskubritzen dut: oinen azpiko lurrean, airean, gidatzen zaituzten ahotsetan ere sentitzen dela.
Eta pixkanaka-pixkanaka zerbait ulertu nuen markatu ninduena: bai, ahal nuen. Ez besteen moduan, baizik eta nire moduan.
Gaur egun Upsala Mendizaletasun Kirol Klubeko kidea naiz, hemen bideak baino gehiago aurkitu dudalako. Askatasuna, errespetua eta baztertzen ez nauen bizimodua aurkitu ditut.
🌄 Eta ibiltzen naizen bakoitzean, oso gauza sinple baina oso handia gogoratzen dut:
Mendiak ez du zuk ikusteko beharrik... bizitzeko behar duzu.
Bidea benetan inklusiboa denean... bizitza beste modu batera garatzen baita.”